ظاهر پيرند و موى آنها سفيد است با خضاب كردن ، خود را جوان نشان بدهند تا دشمن احساس رعب و وحشت بكند . نمونه اين قدرت‌نمايى در تاريخ فراوان است كه يك مورد را ذكر مىكنيم : « عمرةُ القضاء » كه هم عبادت بود و هم نمايش قدرت ؛ اين همان عمره‌اى است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله سال بعد از حديبيه يعنى در ذىالقعده سال هفتم هجرت به اتّفاق يارانش انجام داد ، و نامگذارى آن به اين نام به خاطر آن است كه در حقيقت قضاى سال قبل محسوب مىشد . طبق يكى از مواد قرارداد حديبيه ، برنامه اين بود كه مسلمانان در سال آينده مراسم عمره و زيارت خانهء خدا را آزادانه انجام دهند ، ولى بيش از سه روز در مكّه توقّف نكنند ، و در اين مدّت سران قريش و مشركان سرشناس مكّه از شهر خارج شوند ، در بعضى از تواريخ آمده كه پيامبر صلى الله عليه و آله با يارانش محرم شدند ، و با شترهاى قربانى حركت كردند ، و تا نزديكى « ظهران » رسيدند ، در اين هنگام پيامبر اكرم يكى از يارانش را به نام « محمد بن مسلمه » با مقدار قابل ملاحظه‌اى اسب‌هاى سوارى ، و اسلحه پيشاپيش خود فرستاد ، هنگامى كه مشركان اين برنامه را ملاحظه كردند به شدت ترسيدند ، و گمان كردند كه حضرت مىخواهد با آنها نبرد كند و قرارداد ده سالهء خود را نقض كند ، اين خبر را به اهل مكّه دادند ، اما هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله نزديك مكّه رسيد ، دستور داد تيرها و نيزه‌ها و سلاح‌هاى ديگر را به سرزمينى به نام « ياجج » منتقل سازند ، و خود و يارانش تنها با شمشير آن هم غلاف كرده ، وارد مكّه شوند . اهل مكّه هنگامى كه اين عمل را ديدند خوشحال شدند كه به وعده وفا شده ( گويا اقدام پيامبر صلى الله عليه و آله هشدارى بود براى مشركان كه اگر بخواهند نقض عهد كنند آنها قدرت مقابله با آن را دارند ) . رؤساى مكّه از مكّه خارج شدند تا اين منظره را كه براى آنها دلخراش بود نبينند ، ولى بقيهء اهل مكّه از مردان و زنان و كودكان در مسير راه ، و در پشت بام‌ها ،